post

Na początku roku przeprowadzono badanie na temat liczebności poszczególnych ras psów w polskich domach. Najczęściej możemy spotkać owczarka niemieckiego. Na drugiej pozycji uplasował się labrador retriever. O ile każdy wie, jak wygląda Labrador, o tyle historia tej rasy jest już mniej znana…

Pod koniec XVI wieku pewien angielski marynarz zapisał w swoim dzienniku informację o psach zamieszkujących Nową Fundlandię. Na pozór bezwartościowa notatka okazała się wkrótce pierwszą wzmianką o labradorach. Psy na wybrzeżu Kanady (okolica Nowej Fundlandii) żyły prawdopodobnie od XV w. Początkowo dzikie, z czasem zostały oswojone przez lokalnych rybaków. Pieski pomagały wyciągać sieci oraz ryby. Anglicy, którzy przybyli pod koniec XVI w., jeszcze bardziej przywiązali się do obecnych tam czworonogów. Trzeba jednak pamiętać, że początkowo labradorem określano każdego psa, który zamieszkiwał region Nowej Fundlandii. Anglicy nie potrafili jednak jasno określić ich pochodzenia. Przypuszczano, że są to psy Eskimosów. Inna teoria mówiła, że zwierzęta te zostały przywiezione przez… Anglików podczas odkrywania wybrzeży Kanady. Odkrycie i skolonizowanie tych ziem dzieli kilkanaście lat, więc jest to hipoteza możliwa, lecz mało realna. Prawdopodobnie psy przywieźli Portugalczycy, którzy odkryli Nową Fundlandią nieco szybciej niż Anglicy.

Fascynacja

Już kilka lat po kolonizacji Nowej Fundlandii przez angielskich rybaków pierwsze labradory trafiły do Wielkiej Brytanii. Nieco później zostały wręcz pokochane przez łowców kaczek czy ptactwa wodnego. Niezawodny węch labradorów, odporność na surowy klimat oraz… duże wyczucie aportowania sprawiło, że psy te stały się już nie tylko towarzyszem rybaków, ale także myśliwych. Kluczowa okazała się ostatnia cecha. Inne rasy psów aportujących najczęściej – zanim przyniosły zwierzynę – odgryzły już jej znaczną część lub nie chciały oddać ustrzelonej zdobyczy. W latach dwudziestych XX wieku labrador stał się najpopularniejszym brytyjskim psem myśliwskim.

Inwazja labradorów

Początkowo znane tylko w Wielkiej Brytanii, z czasem stały się popularne na całym świecie. W latach 60-tych XX wieku w sporej ilości trafiły do Stanów Zjednoczonych. Większość zamieszkała w domach amerykańskich rodzin, jednak pewna część znalazła zatrudnienie m.in. na lotniskach czy w portach. Kilka lat później labradora pokochała Skandynawia. Ze względu na dużą wytrzymałość, surowy klimat Europy Północnej okazał się dla nich idealny. Islandczycy natomiast zatrudnili kilkadziesiąt labradorów w policji oraz wojsku. Najpóźniej dotarły do Afryki Południowej. Obecnie większość występuje w RPA oraz Namibii. Być może ze względu na duży odsetek Europejczyków, którzy zamieszkują te dwa państwa.